Vanaf een roze wolk ergens aan de Portugese kust verschijnt MARO op het beeldscherm. Haar Europese zomertour zit er net op, en de 31-jarige zangeres begeeft zich in het schemergebied tussen fysieke uitputting en dankbaarheid. ‘Tijdens het touren bevindt je lichaam zich op een heel specifieke golflengte. Je bent continu moe en brak, maar het spelen geeft je een constante high - waardoor je dat ook weer vergeet. Zodra je dan thuiskomt, stort je volledig in. Tegelijk voel ik me geweldig. Ik ben zo dankbaar voor alles wat ik heb mogen meemaken, alle mensen die zijn gekomen. Nu is het wel tijd voor wat rust. Normaal gesproken ben ik altijd aan het werk, maar binnenkort ga ik voor een paar dagen bij een vriend logeren - echt even afschakelen. Tegenwoordig is iedereen constant in werkmodus. Soms is het goed om je telefoon even te vergeten.’ 

Vriendenvakantie
Het was een zomer om van te dromen, maar als ze één hoogtepunt moest kiezen? Dan gaat ze voor Montreux Jazz Festival. ‘Die plek is echt magisch. De ochtend na ons optreden gingen we zwemmen in dat grote meer, met uitzicht op die prachtige bergen. Er waren overal muzikanten. Nick Cave dreef voorbij, wat verderop nam Sting een duik. Heel surrealistisch allemaal. En extra mooi om dat met m’n beste vrienden te mogen meemaken.’

Die vrienden spelen een sleutelrol in MARO’s succes. Haar bandleden kent ze stuk voor stuk al jaren. ‘Ik ben heel kieskeurig op dat vlak. Het gaat voor mij nooit alleen om vaardigheden of talent, maar ook heel erg om hoe je bent als mens. Ik wil me alleen nog maar omringen met mensen die ik leuk vind. Mijn team voelt echt als familie. We kunnen enorm goed met elkaar opschieten, hebben dezelfde humor. Dat maakt niet alleen de shows magisch, maar ook de momenten eromheen. Alsof je continu op vakantie bent met je vrienden.’

Niet nadenken
De reden voor die lange vakantie is een gloednieuw album, So Much Has Changed. En er is inderdaad nogal wat veranderd. Na het folky Hortelã en het veelal elektronische Lifeline (met producer NASAYA) komt MARO met een pure popplaat. En waar ze voorheen in verschillende talen zong, houdt ze het ditmaal bij Engels. Al zit hoeven daar geen diepe overweging achter te zoeken. ‘Ik denk daar eigenlijk nooit over na, ik laat het gewoon ontstaan. Ik spreek elke dag Engels, het is de voertaal in de studio, ik droom zelfs in het Engels. Het is dus heel logisch om in die taal te zingen. De taal waarin ik zing, hangt vooral af van mijn omgeving. Mijn vorige album Hortelã was volledig in het Portugees, eigenlijk gewoon omdat ik terug was verhuisd naar Lissabon en iedere dag Portugees sprak met familie en vrienden. Als ik een jaar in Frankrijk zou wonen, zou ik uiteindelijk waarschijnlijk in het Frans gaan zingen. Het is puur afhankelijk van waar ik ben, en met wie. Meer zit er eigenlijk niet achter.’ 

Ook over het muzikale aspect probeert MARO zo weinig mogelijk na te denken. ‘Toen ik Hortelã schreef, was mijn opa net overleden. Voor het eerst in mijn leven voelde ik echte rouw. Het was een heel zware, kwetsbare periode. Daardoor werden de songs vanzelf meer ingetogen. Toen ik met NASAYA ging schrijven hadden we veel meer zoiets van: laten we gewoon lol maken. Dat resulteerde in een totaal ander geluid, heel elektronisch en upbeat.’

‘Sowieso is dat een soort gouden regel in alles wat ik doe, niet alleen in muziek, maar in het leven: zo oprecht en authentiek mogelijk zijn. Niet proberen om iets te zijn, maar gewoon zijn, en accepteren wat eruit voortvloeit. Het is ontzettend bevrijdend om geen plan te hebben. Heel leuk, ook. Hoe meer ik schrijf, hoe meer ik over mezelf ontdek. Muziek is een soort medium dat me dingen vertelt over mezelf, nog vóórdat ik het doorheb.’

Eilandmeisje
En die formule werkt. Met een betoverende show in trio-uitvoering maakte ze een onuitwisbare indruk op Into The Great Wide Open 2024, maar ook het festival maakte indruk op MARO. ‘De vorige keer was ik hier met m’n broer, met wie ik samenwerk. Toen zei ik al tegen hem: ik wil hier ooit terugkomen, gewoon om van het festival te genieten. Het was zo knus, de vibe was heel chill. Hoe donkerder het werd en hoe meer kleine lichtjes er tevoorschijn kwamen, hoe verliefder ik werd. Toen we op de boot stapten wist ik het zeker: ik ben fan. Ik was dolgelukkig toen ik hoorde dat we terug mochten komen. Ik heb meteen geregeld dat we een dagje langer blijven. Niemand van m’n band is ooit op het eiland geweest, dus ik kan niet wachten om het ze te laten zien.'

MARO mag dan wel geboren zijn in Lissabon, voor eilanden heeft ze altijd een zwak gehad.. ‘Ik ben een eilandmeisje, altijd al geweest. Ik voel een soort connectie met het water, net als veel Portugezen. Lissabon ligt aan zee, m’n hele leven speelde zich af aan het strand. Eilanden geven me datzelfde gevoel, maar dan on steroids. Als kind wist ik al dat ik ooit op een eiland wil wonen. Geef me een klein huisje met een kleine studio, de zee, het bos… Meer heb ik niet nodig.’