Deze films worden vertoond op:

Vrijdag 28 augustus 19.00 - 20.15
Zaterdag 29 augustus 12.00 - 13.15

Memories of what became a memory

Naemi Ada, Sen/D, 2023, 5’

De film verkent de diepe angst om verloren liefde te erkennen en legt de grimmige emotionele leegte binnen de relatie vast door middel van dans.

In deze korte film, opgenomen in Dakar, Senegal, maakt Ada gebruik van beweging en zoekt ze de omgeving af om het paar te portretteren.

Met dank aan Cinedans

ADEMDRIFT

Myra-Ida van der Veen, NL, 2025, 12’

ADEMDRIFT is een experimentele performancefilm, een ademtocht van 11 minuten en 54 seconden, die de innerlijke drang tot overleven onderzoekt. In een veranderend klimaat reflecteert de film op de kracht van de wil om te blijven bestaan en op het vermogen om zich aan te passen: fysiek, emotioneel en door middel van technologie.

Met dank aan Sprouts Film Festival

Daria’s Night Flowers

Maryam Tafakory, IR/UK, 2025, 16' 

Daria schrijft in haar eerste roman hoe ze verliefd wordt op een mysterieus meisje genaamd Blue. Ze vertelt over magische nachtbloemen die vrouwen kunnen opeten „die bevangen waren door verboden verlangens“. Een droomfilm die op unieke wijze poëzie, stilte, verzet en beeldfragmenten met elkaar verweeft om het vrouwelijke universum in een onderdrukkend systeem te verkennen.

Met dank aan Square Eyes

UNLESS WE DANCE

Hanz Rippe Gabriele,Fernanda Pineda Palencia, CO, 2023, 15’

Alles is duisternis…tenzij we dansen. In Quibdó, een stad met het hoogste moordcijfer in Colombia, komen dansleraar Bonays en honderden jongeren samen via de dans om hun wrede lot van het geweld te trotseren. UNLESS WE DANCE is een eerbetoon aan hun veerkracht en aan alle levens die onderweg verloren zijn gegaan.

UNLESS WE DANCE won de award voor Beste Internationale Korte Documentaire tijdens Cinedans Festival 2026. 

Met dank aan Cinedans

Asiel

Already Naked

Tina Farifteh, NL, 2025, 17’

B. kijkt ons ontwapenend aan. Hij zit na ruim vier maanden vreemdelingendetentie op Schiphol en een verblijf in Ter Apel in een slepende asielprocedure. Zijn blik en de woorden die hij spreekt zijn onontkoombaar: “Waarom zijn mensen bang voor mij?” Hij beschrijft hoe passagiers in de trein soms een paar plaatsen verderop gaan zitten. Tina Farifteh laat ons letterlijk naar hem kijken en luisteren en houdt ons een confronterende spiegel voor.