Het moet een van de meest onwaarschijnlijke Popronde-zegetochten van de afgelopen jaren zijn. Een obscuur drietal uit Rotterdam met een seksueel getinte bandnaam, een staande drummer en een bezeten zanger met marinepet op - dat een bijzonder vunzig soort postpunk over het publiek uitstort.

‘Post-penis krautpop disco punk’, noemen ze het zelf, en iedereen die deze band live gezien heeft, weet precies wat daarmee bedoeld wordt. De teksten zijn schmutzig, de muziek rauw en hoekig als het straatbeeld van hun Rotterdam. Via mond-tot-mondreclame zag het trio z’n livereputatie groeien, van Apeldoorn en Sittard naar Parijs. En ook Vlieland is niet veilig.