Een Londense soulmuzikant herken je anno '26 uit duizenden: ook Bel Cobain heeft een diepe zucht van een stem; de percussie is bedachtzaam en haar gospelmomentjes zijn - ergens tussen introspectie en extase - trefzeker gepositioneerd. Maar Cobain is behalve heel vaardig ook een fladderaar, iemand die vanuit haar grootstedelijke thuisbasis naar bladgeruis en -geritsel, naar een vruchtbare ondergrond is gaan snakken. 'I'm so lonely in this fucking city', zingt ze en bij wijze van een ontsnappingspoging neemt haar muziek een Pink Floyd-achtige vlucht. Cobains verheffende, genre-ontstijgende zachtmoedigheid werd, natuurlijk, opgepikt door de legendarische radio-dj Gilles Peterson, op wiens label haar meest recente EP, Kizzy, is verschenen.