Alhier een muzikale rorschachtest. Voegt u zich in het gezelschap van Little Grandad en vraagt u zich af: wat hoor ik hier eigenlijk? Niet dat de Londense band zo ondoorgrondelijk is, integendeel: je kunt er van alles in horen en waarschijnlijk gelijk hebben. Vertrekt de zanger zijn stemplooien niet net als Jay Farrar van Uncle Tupelo, of toch eerder Paul Westerberg van The Replacements? En doet dat weemoedige trompetspel jou ook zo denken aan Miles Davis’ Ascenseur pour l'échafaud? En waarom klinkt het dan toch allemaal precies zo catchy als The Strokes? Dat ze een 'Windmill-band' zijn, net als Black Country, New Road, Squid en Maruja ooit waren, verklaart een hoop. Hier leidt virtuositeit tot een nogal puzzelachtige genrefluïditeit.